Ferdi Tayfur fenomeni, bir “müzik” başarısı değildir; bu, sosyolojik bir “kazanım”dır. O, Orhan Gencebay’ın “felsefi” derinliği ile Müslüm Gürses’in “fatalist” (kaderci) teslimiyeti arasında duran, Türkiye’nin “öteki” yüzünün hem “vicdanı” hem de “isyanı” oldu.

Güneşli bir Pazar öğleden sonrası. Moda’da, Cihangir’de veya Alsancak’ta bir kafe. Dışarıdaki masalardan biri “tek” kişilik. Üzerinde bir laptop, bir fincan kahve ve 30’lu yaşlarında bir kadın (ya da bir erkek).

Türkiye’deki Z Kuşağı ve Milenyallerin hayatını tam ortadan ikiye bölen o “varoluşsal” sorunun derinlemesine bir analizidir.

O’nun hikayesi, bir “tesadüf” veya “parlak bir an” hikayesi değil; Harvard’da dövülmüş bir zekanın, Londra finans dünyasında kazandığı “zırhın” ve İstanbul startup sahnesindeki “kusursuz” bir zamanlamanın hikayesidir.

O, Türkiye’nin en “dokunulmaz” kabul edilen bir düzenine, “taksi lobisine” tek başına savaş açan adam. Ve bu savaşı İstanbul sokaklarından New York Borsası’na taşıyan bir stratejist.

O, Türkiye’nin en güçlü soyadlarından birini taşıyor. Ancak O, bu soyadının “gölgesi” olmayı değil, o gölgeyi “güneşe” dönüştüren bir “mimar” olmayı seçti.